Tek adam iktidarı

Aslen yapımcı olarak bildiğimiz John Wells, “The Company Man” ve “Aile Sırları”nın (August: Osage County) ardından bugün ülkemizde vizyona giren “Çok Pişmiş” (Burnt) ile üçüncü kez yönetmenlik koltuğuna oturmuş. Wells, ilk iki filmiyle Oscar’a yürümüş ama bir türlü hedefi tutturamamıştı.

Tek adam iktidarı
30 Ekim 2015 Cuma 22:18

Ercan Dalkılıç

Aslen yapımcı olarak bildiğimiz John Wells, “The Company Man” ve “Aile Sırları”nın (August: Osage County) ardından bugün ülkemizde vizyona giren “Çok Pişmiş” (Burnt) ile üçüncü kez yönetmenlik koltuğuna oturmuş. Wells, ilk iki filmiyle Oscar’a yürümüş ama bir türlü hedefi tutturamamıştı. Wells, bu sefer Oscar’ın ‘kadrolu aday’ı Bradley Cooper’ı yanına alarak Akademi’nin radarına girmeye çalışmış anladığımız kadarıyla.
Son yıllarda biz “Julie & Julia”, “Şef” ve ‘şef farecik’ “Ratatouille”nun da içinde olduğu birçok şef hikâyesi izledik. “Çok Pişmiş” bunların sonuncusu... Ünlü bir restoran şefi olan, ama sonradan bulaştığı uyuşturucu belası yüzünden büyük düşüş yaşayan Adam Jones’un (Bradley Cooper) toparlanma hikâyesini izliyoruz perdede. Bir yandan da hayli borçlandığı uyuşturucu satıcılarından yakayı sıyırmaya çalışıyor, ama ne mümkün! Adam borç batağından kurtulup tekrar o yıldız şef olabilecek mi? Bu sorunun cevabını tahmin etmek güç olmasa gerek.
“Çok Pişmiş” tam bir ‘Akademi filmi’ aslında; konvansiyonel kalıplarla izleyiciyi koltuğa sıkı sıkıya bağlayıp gözünü perdeden ayırmasına izin vermiyor. Topu öyle iyi çeviriyor ki; bir an Michel (Omar Sy) ile Adam arasında Paris’te yaşanmış husumet aklınızdan çıkıveriyor. İşte tam bu noktada da size numarasını çekiyor film! İncelikli dramaturjisiyle göz doldurduğunu ifade edebiliriz filmin; gayet sıradan bir hikaye anlatırken izleyiciyi bu kadar avucuna alabilen, şaşırtan ve onu gerekli gördüğünde tokatlayan bu yapıyı kuran senarist Steven Knight’a şapka çıkarmak gerek. Söz konusu Oscar’lık bir film olunca, oyunculuklardan söz etmemek olmaz. Cooper’ın yanında Sienna Miller, Daniel Brühl, Omar Sy, Riccardo Scamarcio gibi a sınıfı oyuncular mutfakta; Emma Thompson ve Uma Thurman da mutfak-dışında boy gösteriyorlar. Fakat niyeyse hiçbiri etkin değil; tüm drama Cooper’ın etrafında dönüyor. Cooper hakkını veriyor mu, eh, elinden geldiğince; gelgelelim bu oyunla, -konuşmak için belki erken ama- Oscar’a aday olması zor bana göre.
“Çok Pişmiş” kağıt üzerinde güçlü oyunculara sahip çok karakterli bir drama gibi gözükse de, elindeki enstrümanları gerektiğince kullanamıyor. Bu tip denemelerde yan karakterlerin dramayı çapraşıklaştırması, çatışma ağını genişletmesi beklenir. “Çok Pişmiş”te ise bu gerçekleşmiyor; Cooper’ın ‘tek adam iktidarı’nı izliyoruz film boyunca. “Çok Pişmiş” seyirciye önceden bildiği, artık ezberine aldığı hikâyelerden farklı ne anlatıyor? Bu soruya cevap vermek güç; ısıtılıp ısıtılıp izleyici önüne tekrar servis edilmiş, bir hikâye “Çok Pişmiş”inki. Ama gayet iyi ısıtıldığını da belirtmeliyiz. 

İlgili Galeriler
Yorum Ekle
İsim
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.