Protez bacağı için gazi maaşına haciz

Bir ayağını mayına basarak kaybetti. 2012 yılında protez bacak yaptırdı. SGK ödemeyi yaptı ancak bir yıl sonra protez bedelini geri istedi ve gazinin maaşına haciz kondu

Protez bacağı için gazi maaşına haciz
20 Nisan 2015 Pazartesi 11:41

Gazi Erol Ayhan 

YOKLUK içinde büyüyen 6 kardeş. İçlerinde Hüseyin ve Hasan ikizler. Aynı okul, aynı sınıf, aynı iş ve aynı yerde askerlik yapmışlar. İzmir’de sıvası olmayan bir gecekonduda büyümüşler. Hüseyin Turan, vatani görevini yaparken ayağını kaybetmiş. Protez bedelini ödeyen SGK daha sonra parayı geri istemiş. Gazinin maaşı hacizli... Söz Hüseyin Turan’da... 

Babam un fabrikasında işçi olarak çalışıyordu. Ekonomik durumumuz çok kötüydü. Gecekonduda yaşıyorduk. Dışında sıva olmadığı için soğuk ve su geçirmesin diye duvarlarına naylon ve kimi yerlerine de teneke çakmıştık. Çok soğuk oluyordu.  

12 YAŞINDA İŞBAŞI 

İlkokulu bitirdikten sonra babam ikiz kardeşimle beni ayakkabı imalathanesinde işe soktu. Ben kadın, kardeşim de spor ayakkabısı imalathanesinde çalıştık. Dört yıl çıraklıktan sonra kalfa olduk.  

2 yıl öncesinden hem çalışarak hem de ayakkabı boyayarak askerlik için para biriktirdik. Askerlik şubesine gittik. Şube başkanı bizi görünce çok şaşırdı. İkiz olduğumuzu görünce “İsterseniz biriniz şimdi askere gitmeyebilir” dedi. Ama biz birlikte askere gitmek istedik ve ikimizin acemi birliği de Malatya Şoför Okulu’na çıktı.  

1989 yılında Malatya Şoför Okulu’nda 3 ay şoför eğitimi gördük. Kıyafetlerimiz ve tıraşlarımız da aynı olduğu için kimse bizi ayırt edemiyordu. Çavuştan tutun albaya kadar herkes bizi görünce şaşırırdı.  

AĞRI PATNOS’A DA BERABER GİTTİK  

Patnos’ta yine Hasan’la birlikteydik. Aynı birliğe düştük. Burada 3 ay komando eğitimi gördük. Kardeşim Hasan time seçildi ve MG-3’çü oldu. Ben şoför oldum. Patnos’tayken takviye olarak Mardin’in Nusaybin ilçesine bağlı Dallıağaç köyüne gittik.  

Köyün iki kilometre üstündeki tepeye konuşlandık. Orada yatakhane ve yemekhane için üç çadır kurduk. Beni sucu yaptılar. Yani iki kilometre ötedeki Dallıağaç köyüne gidip birlik için su getiriyordum. Askerliğim bitene kadar kuyudan su çektim. Banyoyu haftada ya da iki haftada bir yapardık çünkü su yoktu.  

Bitle hayatımda ilk ve son kez askerlikte karşılaştım.  

BOTLARI KARDEŞİMLE TAMİR ETTİK 

Botların dikişleri, yapışkanları iyi yapılmıyordu. Bu yüzden genellikle yanlardan patlar, topuk yerinden yapışkanı sökülürdü. Kardeşimle ben dayanamayarak, komutanımıza botları tamir edeceğimizi söyledik. Bize örs, çekiç, yapıştırıcı, iğne, iplik aldılar. Askerliğim bitene kadar her gün, kardeşimle birlikte arkadaşlarımızın botlarını tamir ettik.  

Barbunya pilaki, kuru fasulye, tavuk ve haftada bir de ton balığı. Bir süre sonra konserve yemekten bıkmıştık. Bunun üzerine komutanlarımız, sabah kah-valtısı için peynir ve zeytin aldılar. Ekmek içinse fırıncı bir asker arkadaşımız fırın yaptı. Bize kendi elleriyle ekmek yapıyordu. En büyük lüksümüz ekmeğimiz, peynir ve zeytindi.  

MAYINI GÖRDÜM AMA... 

Arazide yürürken çok tecrübe kazanmıştım. Toprak yolda ilerlerken genellikle öndeki aracın izini takip ederdim. Böylece mayından korunurdum. Birliğe bir iki kilometre kala yolda bir tümsek fark ettim. İçimden “Mayın!” deyip direksiyonu sağa kırdım ama kurtaramadım. Mayına bastık. Korkunç bir patlamayla araç ters döndü. Diyarbakır Asker Hastanesi’nde gözümü açtığımda başımda kardeşim Hasan vardı. Beni teselli etmeye çalışıyordu. Ne olduğunu daha anlamamıştım. Ayağımı gördüğümde şok geçirdim. Avazım çıktığı kadar bağırdım. Kabullenemiyordum. Nasıl olur diyordum. O an ölmek istedim. Öyle yaşayamam diye düşündüm.  

DEVLET, DEVLET OLSUN  

1990 yılından beri gaziyim. Zamanla gazilik ve şehitlik kavramlarına saygının köreldiğini gördüm. Meğer kaybettiklerimizin hiçbir değeri yokmuş! Gaziler için ne yapıldı bugüne kadar? Gazilerin vatan için verdiği kolların bacakların protezini bile devlet ödemiyor.  

2012 yılında protez bacak yaptırdım. SGK parasını ödedi. Bir yıl sonra SGK, raporumu uygun hastaneden almadığım gerekçesiyle ödediği parayı geri istedi. Raporu İzmir’de devlet hastanesinden almıştım. SGK, raporu Ege Üniversitesi Hastanesi’nden almam gerektiğini belirtti. Maaşıma bu protezden dolayı haciz geldi. Diyorlar ki, gazinin maaşına haciz gelmez. Yalan söylüyorlar. SGK avukatıyla görüştüğümde beni haklı buluyor ama kanun böyle diyor. 2013’ün Ağustos ayından beri her ay 585 lira maaşımdan kesiliyor.  

NÖBETTE AKREP PROSEDÜRÜ 

Nöbetteyken sabit kaldığımız için, akrebe karşı her 15 dakikada bir vücudumuzu silkelerdik. Bu durum bizde tik haline gelmişti. Çünkü akrepten çok korkuyorduk. Bir gün çadırın 5-6 metre yakınında büyük bir yılan gördüm ve yılanı taşla uzaklaştırmak istedim. Yılan yaralandı ve bana saldırmaya başladı. Zor kurtuldum.  

AYNI AĞRIYI İKİZİ DE HİSSEDİYOR 

Kardeşim Hüseyin’le aramdaki bağ çok güçlüydü. Birimizden birine bir şey olsa öteki hemen hissederdi. Ben pusudan gelmiş yatıyordum. Birden bir patlama sesi duyduk. Yataktan kalkmak istedim, kalkamadım. Ayağım çok kötü ağrıyordu. Kolumu kaldıramıyordum. Tekrar denedim ama kalkamadım. Yanımdaki arkadaşımdan yardım istedim. Yürüyemiyordum, sağ ayağım ağrıyordu. Hüseyin mayına bastı dediler. Duyunca beynimden vurulmuşa döndüm. Kardeşimi helikopterle Diyarbakır Asker Hastanesi’ne götürdüler, ben de peşlerinden gittim. Yaralandıktan sonra kardeşimi hiç yalnız bırakmadım. Hala kardeşimin kaybettiği sağ ayağı gibi, benim de sağ ayağımda ağrı var. Ağrılarla çok uyandım. 


İlgili Galeriler
Yorum Ekle
İsim
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.